Blog UNICEF

Post de Belén Barbero, responsable de contidos de UNICEF Comité Español I 06/10/2016

Alepo: Eu tamén me ofrezo como escudo humano

Xenocidio de Rwanda, abril de 1994: 800.000 persoas asasinadas en só 5 meses. "Un dos episodios máis aberrantes da historia recente".Xenocidio de Srebrenica, guerra de Bosnia, xullo de 1995: 8.000 persoas asasinadas. "A matanza máis grave cometida en chan europeo desde a II Guerra Mundial".Alepo, novembro de 2016: 275.000 persoas asasinadas. "Unha posibilidade que tristemente fomos capaces de recoñecer e non fomos capaces de parar". Ou si?Afortunadamente aínda estamos a tempo.Onte pola noite os nomes deste tres lugares (Rwanda, Srebrenica e Alepo) uníronse nunha mesma frase: "A ONU advirte de que Alepo pode converterse noutra Srebrenica ou Rwanda".Quedei paralizada fronte ao televisor cando vin pasar o titular a modo de teletipo durante a emisión das noticias. Desde que o pasado 22 de setembro intensificouse a ofensiva sobre Alepo, e falamos cos nosos compañeiros de UNICEF en Damasco, fomos conscientes de que nos estabamos aproximando a un dos peores momentos da guerra de Siria.Crise en Siria: Entramos en un dos peores momentos da guerraDesde ese fatídico xoves, 189 ataques aéreos caeron sobre o leste de Alepo, e sobre os miles de nenos e nenas que aínda sobreviven entre as súas ruínas. Unha ofensiva sen precedentes, segundo os principais diarios. "Debemos parar este masacre, esta carnicería", "Alepo asediada, rota, sen renderse, morrendo de pé", dicía o filósofo Henry Levy onte.Ás veces a memoria é fráxil ou simplemente quere esquecer, quizá para non lembrar o que somos capaces de chegar a facer. Afortunadamente xa non é necesario irse á hemeroteca para refrescala de maneira instantánea, basta con meter no buscador de internet as palabras Srebrenica ou Rwanda. As terribles imaxes de fosas comúns e corpos sen vida de nenos, mulleres e homes inocentes espertan os nosos cerebros e corazóns durmidos ante tanta barbarie. Non podemos permitir algo así unha vez máis!!! Todos piden, pedimos, o mesmo: hai que parar este masacre. Isto non pode continuar. Pero ninguén sabe que facer nin como facelo. As grandes potencias non se pon de acordo. Staffan de Mistura, o terceiro enviado especial da ONU a Siria desde que comezou esta maldita guerra, diríxese nas súas últimas declaracións aos rebeldes da Fronte Fatah Ao Sham. Pídelles que abandonen as súas posicións no leste da cidade. A ONU calcula que hai uns 900 homes deste grupo en Alepo, a segunda cidade máis grande de Siria.Crise en Siria: Hai que parar esta masacre!Pero Mistura non se limitou a pedirlles que se vaian. Este italiano de 69 anos, máximo representante da ONU en Siria, ofreceuse persoalmente como escudo humano para acompañar fisicamente aos milicianos fóra de Alepo, de forma que os seus habitantes poidan seguir adiante coas súas vidas. É un xesto que lle honra; pode parecer inocente, pode soar desesperado, pero demostra que aínda somos capaces de pornos no lugar do outro e de facer o que está na nosa man, por desatinado que pareza, para parar esta traxedia.Nestes momentos 275.000 persoas sobreviven no leste de Alepo, moitas delas nenos e nenas, os máis vulnerables e os que máis están a sufrir esta terrible e cruenta guerra. E eu pregúntome: haberá 275.000 persoas no mundo dispostas a facer de escudos humanos para salvar as súas vidas? Se Mistura pode facelo, quizá nós tamén. De partida é unha tolemia, seino. Do mesmo tamaño ou máis que lanzar mísiles antibúnker ou bombas de acio contra a poboación civil. Pero... será suficiente? Valerán máis nosas vidas ou a de Mistura ante os seus ollos? Ante os meus, non hai dúbida: as nosas vidas non valen máis que as dos miles de nenos inocentes que están a ser bombardeados cada día. Pero aínda así, merece a pena o intento.Post de Belén Barbeiro, responsable de contidos de UNICEF Comité Español

Aida Sánchez Ramos, Community Manager de UNICEF Comité Español I 22/09/2016

Senegal: como a forza das nais está a cambiar o país

Ao chegar saudámonos cunha rolda de apertóns de mans, separadas en dúas filas.Elas, as mulleres do Comité de Nais da pequena comunidade de Pnokhane, en Senegal, ao carón, e nós, as voluntarias e traballadoras de UNICEF Comité Español de visita, ao outro. Como nun partido de fútbol. Coma se fósemos de dous equipos diferentes.O primeiro apertón veu acompañado do primeiro sorriso franco dunha nai que nos sinalaba, con orgullo, ao seu fillo que tamén sorría.Os seguintes dous saúdos foron máis tímidos, a xogo coas miradas de dúas mamás que, seguramente, non superaban por moito os 20 anos. Unhas levaban aos seus bebés no colo ou nas costas, outras nos ensinaban pequenos botes de grans de millo, de cacahuetes, de mijo... Estaban todas xuntas, nunha complicidade que nos movía ao sorriso.Ata que nos empezaron a falar do seu traballo, da súa loita, dos problemas que enfrontan, do que lles custou atopar o seu espazo e de como están a cambiar as súas comunidades para que os seus fillos teñan unha vida mellor. E os nosos sorrisos quedaron conxeladas.Nas súas historias sumábanse desastres, dores, perdas, das que aparecen nos medios e das que non; nas que a desinformación, a pobreza e a falta de oportunidades matan. Pero tamén se ganduxaban xestos, audacias, enxeño e moita moita forza de vontade. Ante os seus testemuños, brotábannos decenas de preguntas que o tradutor de wolof axudábanos a compartir.180 Comités de nais reduciron drásticamente a mortalidade infantilAsí coñecemos que os chamados Comités de Nais empezaron a xurdir na rexión de Kaolak, en Senegal, hai 4 anos, cando as mulleres da zona dixeron basta a tanto horror e decidiron plantar a cara á desnutrición infantil e a outras enfermidades que ameazaban aos seus fillos. Hoxe, son máis de 180 comités en todo o país, que se coordinan con centros de saúde apoiados por UNICEF, e que xa conseguiron reducir drasticamente os índices de mortalidade entre os nenos.Todas as mulleres en idade fértil poden participar nestes Comités de Nais que se encargan de sensibilizar aos seus veciños para previr, detectar e tratar a desnutrición dos nenos da zona. Fan roldas porta a porta asesorando sobre boas prácticas alimenticias, lactación materna exclusiva durante os 6 primeiros meses de vida e mellora da hixiene na comunidade e, ademais, levan un control exhaustivo da saúde dos nenos cada 3 meses.Queren máis para os seus fillos e teñen determinación suficiente para conseguilo Pero a ambición destas nais vai moito máis alá. Queren máis para os seus fillos e teñen determinación suficiente para conseguilo: tras as súas esgotadoras xornadas de traballo e coidado da familia e o fogar, saen a cultivar e cultivar os hortos comunitarios. Os réditos das vendas dos cereais e as hortalizas recollidas ponse en común nun fondo co que xa financiaron 11 pequenos centros de saúde comunitaria no país.Unha vez abertos estes centros, o labor das nais non acabou. Traballando e sacrificándose aínda máis, lograron o diñeiro necesario para levar auga potable a todos eles. Os Comités de Mamás encárganse tamén de pagar a electricidade e tamén financian un programa de formación de enfermeiras e matronas, que logrou mellorar os coidados antes, durante e despois dos partos.Cada logro que nos contaban celebrabámolo con aplausos. Queriamos achegarlles a emoción e a admiración que sentiamos, escoitándoas e coñecendo o seu traballo e as súas pequenas grandes vitorias. Pero para cada xesto de asombro, había un sorriso que nos viña a dicir: "Esperade. Aínda hai máis"o sacrificio das nais non se esgota nos seus fillosO sacrificio e a solidariedade destas nais non se esgota nos seus fillos. Un dos Comités de Mamás de Nyoro comprou un muíño de mijo para que as nais da zona teñan un traballo e uns ingresos. Outro dos Comités reparou varios dos pozos cos que contaba a comunidade e un terceiro Comité equipou con medicamentos todos os postos de saúde da zona.Ademais, máis dunha decena de Comités da rexión uníronse para crear e manter unha "despensa solidaria" para os picos de emerxencia nos que os cultivos fallan e aos nenos empézanlles a faltar nutrientes. Para iso, cada familia achega, en función das súas posibilidades, cereais e hortalizas das súas propias despensas.E é precisamente co excedente deste fondo común de cereais, co que o Comité de Mamás de Pnokhane elaborou unha fariña altamente nutritiva para alimentar aos nenos. Cando a enviaron a analizar a un instituto sanitario de Dakar, recibiron a sorpresa de que era apta para comercializarse. Mentres nolo contaban, compartiamos un emocionante momento imaxinando todo o que poden lograr estas nais se a iniciativa sae adiante."Grazas ao apoio de UNICEF o meu fillo salvouse""Grazas ao apoio de UNICEF o meu fillo salvouse", "A vosa axuda dános forza", "Sen vós non poderiamos seguir". Que mulleres tan valentes e autónomas como Asia, Hari e o resto de nais non deixasen de darnos as grazas emocionábanos e achegaba aínda máis.Tomáronnos as mans e leváronnos a coñecer o máis valioso que tiñan: os seus fillos. Son nenos e nenas que non teñen videoconsolas, nin xoguetes, nin contos troquelados... pero son nenos e nenas cuxas nais enchen de amor e polos que están a cambiar o mundo desde as súas pequenas comunidades.Na despedida esquecemos os apertóns de mans. Xa non houbo dúas filas. Todas nos mesturamos e abrazamos. Despedímonos como un único e gran equipo que seguirá traballando cun mesmo obxectivo: que pronto o problema da desnutrición en Senegal sexa só un mal recordo.Post de Aida Sánchez Ramos, Community Manager de UNICEF Comité Español