Dereitos da infancia en interdito

Por Guiomar Todó, Coordinadora de UNICEF Comité Catalunya

Este artigo foi publicado en La Vanguardia.

Unha rapaza indíxena de Guatemala con desnutrición crónica, un bebé no Sahel con desnutrición aguda ou un neno nun fogar catalán que come peor porque na casa xa non hai traballo, prestacións ou rendas mínimas. Calquera destes tres nenos ten o mesmo dereito a un nivel de vida axeitado para o seu desenvolvemento e iso preocupa a UNICEF: non retroceder na Convención sobre os Dereitos do Neno.Pero son realidades distintas. Cando o Síndic de Greuges fala de malnutrición infantil en Catalunya está a falar sobre todo dunhamanifestación da pobreza e como iso pon en dúbida os seus dereitos.A pobreza ten rostro de nenoporque alí onde impactaron máis a crise e as políticas de axuste das diferentes administracións é nas familias con nenos. EnCatalunya xa a había en época de vacas gordas e estase estendendo e intensificando: hai máis cidadáns ata os 18 anos que viven en familias por debaixo do albor de pobreza (do 20,4% en 2007 a un 27,7% en 2011) e, ademais, cada vez son máis pobres. Á perda do traballo e o endebedamento, hai que sumar a supresión e redución da contía e cobertura de bolsas e prestacións, menos presuposto para gardarías e unha fiscalidade pouco amigable coas familias con fillos. Iso afecta ás necesidades básicas, e en moitas casas a cesta da compra é cada vez máis pequena e con menos alimentos frescos. A pesar de que as familias son as primeiras responsables de proporcionar as condicións de vida necesarias para o desenvolvemento dos seus fillos, os gobernos teñen a obriga de garantirlles o apoio, especialmente en alimentación, roupa e vivenda.

Como? Con investimento público en infancia.

Reivindícao UNICEF e acábao de recomendar a CE: hai que investir para asegurar recursos axeitados ás familias, servizos alcanzables e de calidade e a participación social dos nenos. Non podemos centrarnos só nas bolsas para comidas porque, malia ser moi importantes e que haxa que amplialas, non van á raíz do problema: as familias necesitan ingresos para coidar os fillos. Agora que toca repensarnos como sociedade, fai falta que nos miremos con ollos de neno e nos inspiremos no seu enorme potencial de cambio para dar xa, con urxencia, pasos valentes para priorizar os seus dereitos.